…

Judith Knijnenburg

Dat het leven pieken en dalen kent weet ik als geen ander, maar dat er na het diepste dal zo’n mooie grote berg kan komen wist ik nog niet. Het was half januari dat ik net uit dat dal klom en besefte dat ik het tijd was om voor mijzelf te gaan zorgen. En dat niet een beetje, maar echt. Ik wilde weer in de spiegel kunnen kijken en tevreden zijn met mijn lichaam. Ik wilde afvallen, ik wilde conditie opbouwen.

In het eerste gesprek dat ik met Koen had vroeg hij mij hoeveel ik zou willen wegen. Ik antwoordde in ieder geval 72 kg. Dat is voor mij een BMI van 25 en dat was het laagste gewicht dat ik, zover ik herinner, heb gewogen in mijn volwassen leven. Koen vroeg daarop, maar wat is je ideaal, wat zou je echt willen? 65 kg zei ik, en ik wist dat dat was wat ik echt wilde en dat ik dat zou gaan doen!

En natuurlijk heb ik de eerste weken gedacht, waar ben ik aan begonnen en lukt het mij wel mijn doel te behalen? Maar ik ging als een speer, voelde mij goed en sterk om het vol te houden. Heb goede doelen voor mijzelf gesteld. Ben zeer voortvarend met mijn voeding aan de slag gegaan, dan is een achtergrond als diëtist toch wel erg makkelijk, en ik ging ervoor.

Daarnaast het sporten met Koen en later met Timar vond ik geweldig. Er voluit voor gaan, tot je niet meer kan, maar uiteindelijk merken dat er steeds nog een marge is, heb ik als een verrijking ervaren. Nu ik klaar ben met mijn traject pas ik het in mijn eigen (hardloop)trainingen toe.

Ik sta inmiddels boven op de berg, ik heb mijn doelen bereikt, het leven lacht voluit naar mij, het uitzicht op de top is prachtig. En ja, ik weet dat het leven niet zo is dat je daar altijd zal blijven staan, maar mijn gewicht komt niet meer boven de 65 kg en het sporten is te lekker om te laten liggen.

Ik leef, en hoe!!!

Judith Knijnenburg